Ποδηλατόδρομος «ευρωπαϊκός», ή το «Έγκλημα της Παπάφη»;

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που στάλθηκε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο, από κάτοικο της Παπάφη, που σχολιάζει τις συνέπειες της απόφασης του Δήμου να υλοποιήσει ποδηλατοδρόμο κατά μήκος του οδικού άξονα, για τους κατοίκους και τους επαγγελματίες της περιοχής. Πιστεύουμε ότι ο Δήμος πρέπει να προχωρήσει σε ουσιαστική διαβούλευση με τους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται στην περιοχή, και να συμπεριλάβει τις αιτιάσεις τους στον σχεδιασμό του, που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του περισσότερο τον παράγοντα της καθημερινότητας, και της πρακτικής λειτουργίας των έργων του.

Μ.Θ.

του Βαγγέλη Παπαθανασίου

Ζούμε σε μια πόλη, που όπως αναπτύχθηκε και δημιουργήθηκε, ιδίως μετά τον Πόλεμο, συνιστά παράδειγμα προς αποφυγήν όσον αφορά στην ασύνετη και παράλογη πολεοδόμηση, την απουσία μακροπρόθεσμων σχεδιασμών, την συσσώρευση της κατοικίας, την εκτρωματική, ενίοτε, αισθητική των κτηρίων (που κάποιοι, υποτίθεται γκραφφιτάδες, την κάνουν ακόμη πλέον απωθητική). Εδώ μάς έλαχε, εδώ θα ζήσουμε και θα προσπαθήσουμε να την καταστήσουμε πιό υποφερτή, πιό καθαρή, πιο βιώσιμη. Γιατί, παρ’όλ’αυτά, την αγαπάμε. Το σύνθημα που θα έπρεπε να κυριαρχεί θα έπρεπε να ήταν το απολύτως λογικό: «Και αυτοκίνητο και Ποδήλατο», ή και τ΄ανάποδο, όπως θέλει ο καθένας… Αυτή είναι όμως μία δύσκολη εξίσωση, που απαιτεί μακροπρόθεσμο και σοβαρό, επιτελικό, σχεδιασμό και όχι άρπα κόλλα δουλειές με κοινοτικά κονδύλια… Αντ’αυτού, οι εκάστοτε δημοτικές κυβερνώσες ελίτ, την τελευταία 10ετία-15ετία, φανερές και αφανείς, έχουν επιλέξει να επιδοθούν σε μία άνευ όρων και πρωτοφανή (για τα παγκόσμια δεδομένα) δίωξη του αυτοκινήτου από τον φυσικό του χώρο: τον αυτοκινητόδρομο. Προτάσσοντας την «ηθική» υπεροχή του ποδηλάτου, δίνοντας δηλαδή αρεταλογικά χαρακτηριστικά σε μία μηχανή και δαιμονοποιώντας μία άλλη μηχανή (το αυτοκίνητο), κηρύσσοντας γενικές ηθικολογικούς δεκάρικους περί αειφόρου αναπτύξεως, που εν τέλει δεν ισχύουν, επιδιώκουν να αποκτήσουν (και να τους αναγνωριστεί) το «ηθικό πλεονέκτημα» στον απηνή αυτόν διωγμό, στον οποίον απρόκλητοι αποδύθηκαν εναντίον ουσιαστικά όλων των κατοίκων του Κέντρου και γενικώς του Δήμου Θεσσαλονίκης. Που εμφανίζουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες, μη ποδηλάτες, ως αγράμματους, τεμπέληδες, βρωμιάρηδες και κοιλαράδες ούγκανους, απέναντι στους οικολογικά συνειδητοποιημένους γενναίους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης του Λάνσελοτ με τα αστραφτερά, οικολογικά τους ποδήλατα. Υιοθετώντας, ουσιαστικά τις ίδιες τακτικές με όσους τσιμέντωσαν στο παρελθόν την πόλη, μηχανεύονται με την μέθοδο του σόκ να περάσουν το ποδήλατο ως…σιδηρόδρομο πάνω από τις ζωές των ανύποπτων κατοίκων, οι οποίοι εν τέλει είναι και οι τελευταίοι που φταίνε για όλο αυτό το χάλι. Φέρνοντας σε αντιπαράθεση ανύποπτους και καλόπιστους ποδηλάτες με πληγέντες και εκνευρισμένους γιωταχήδες… Τίς πταίει; Η προχειρότητα πρίν απ΄όλα…

Ας αναλογιστούμε λίγο, όσοι διαθέτουμε ελάχιστη πείρα διαμονής (έστω και τουριστικής) στο εξωτερικό, αλλά και όσοι θα μπούν στον κόπο να προβούν σε ελάχιστη διαδικτυακή αναζήτηση, πώς χαράσσονται και από πού οι ποδηλατόδρομοι στο εξωτερικό, από την Σερβία έως την Σουηδία. Αυτοί, λοιπόν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία χαράσσονται είτε παράλληλα με τον δρόμο (και όχι επί του δρόμου, ή εις βάρος αυτού), ή διά ενός πεπλατυσμένου πεζοδρομίου (και πάντως όχι εις βάρος και του πεζοδρομίου).

Δυστυχώς, παρά τα προ τριετίας σχεδόν (2019) προεκλογικώς υπεσχημένα, ο Δήμος Θεσσαλονίκης, αιφνιδιαστικώς και πάλι, κατά την προσφιλή του τακτική, εν μέσω, μάλιστα, πανδημίας, και χωρίς να καταδεχθεί να ενημερώσει (πόσω μάλλον να διαβουλευθεί) με τους κατοίκους και του επαγγελματίες της Παπάφη και των παρακειμένων οδών, προχώρησε σε δημοπράτηση της απαράδεκτης, πρόχειρης και καταστροφικής μελέτης χάραξης ποδηλατοδρόμου διά της Παπάφη και επί του οδοστρώματος. Φέρνοντας κατοίκους και επαγγελματίες πρό τετελεσμένων και αναγκάζοντάς τους – εν μέσω πανδημίας, το επαναλαμβάνω – και μέσω ασφυκτικών χρονικών πιέσεων να αποδυθούν σε έναν νέον αγώνα για την υπεράσπιση της κοινής λογικής, των αυτονόητων και της δημοκρατίας.

Προηγήθηκε ο αιφνιδιασμός της Κωνστανίνου Καραμανλή, το περασμένο καλοκαίρι, όπου και πάλι εν μέσω πανδημίας (και με την επίκληση, μάλιστα της πανδημίας, διά της δημιουργίας εναλλακτικών μορφών κινητικότητας) χαράχτηκε μέσα σε λίγες μέρες, επί του οδοστρώματος δρόμου με ειδικά χαρακτηριστικά, ποδηλατόδρομος, που κατάργησε de facto εκατοντάδες θέσεις στάθμευσης και απέκοψε δεκάδες επιχειρήσεις, και μάλιστα επιχειρήσεις πρώτης ανάγκης, όπως φαρμακεία, από την φυσική οδό ανεφοδιασμού τους και επικοινωνία τους με τον πελάτη και τον ασθενή. Περιττό να αναφερθεί, πέραν του προδήλου δυσβάσταχτου κοινωνικού κόστους, πόσο επικίνδυνος είναι ένας παρόμοια πρόχειρα φτειαγμένος και σχεδιασμένος ποδηλατόδρομος για την ασφάλεια των ποδηλατών. Η ρουφιάνα η ζωή απέδειξε τάχιστα πόσοι χρησιμοποιούν τον ποδηλατόδρομο αυτόν….

Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ποδηλατοδρόμους;  Ασφαλώς και χρειάζεται! Όπως χρειάζεται και καλύτερους δρόμους και περισσότερα και φθηνότερα, κυρίως δημοτικά parking, αλλά και ελεύθερες θέσεις στάθμευσης. Διότι λίγοι έχουν (ιδίως σήμερα) την πολυτέλεια να πληρώνουν 150-200 ευρώ τον μήνα για να διατηρούν το αυτοκίνητό τους σε ένα parking, κατ’ουσίαν ακινητοποιημένο. Αλλά ποδηλατοδρόμους όπου πρέπει και μέσω διαδρομών με ελάχιστο κοινωνικό κόστος, και όχι στανικώς, διά της βίας και της μεθόδου του σόκ και του αιφνιδιασμού! Όχι, διά της απολύτου συστηματικής περιφρονήσεως της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοτών (κατοίκων και επαγγελματιών)! Διαδρομές ποδηλατοδρόμων παρόμοιου ελάχιστου κοινωνικού κόστους υφίστανται πολλές. Και υποδεικνύονται από τους ίδιους τους πληττόμενους κατοίκους. Πλήν είς ώτα μη ακουόντων…

Για την πολεδομική και ρυμοτομική εμφάνιση της σημερινής πόλης δεν ευθύνονται ποσώς οι σημερινοί κάτοικοί της. Για παράδειγμα, το εύρος της Παπάφη καθορίστηκε σχεδόν πρίν από 130 χρόνια, ενώ το ύψος των πολυκατοικιών εκατέρωθεν αυτής και ο συντελεστής δόμησης – και συνεπώς η πυκνότητα κατοίκησης – προ 70 τουλάχιστον ετών. Η γειτονιές της Παπάφη κατοικούνται κυρίως από μικρομεσαίους, βιοπαλαιστές, μεροκαματιάρηδες, μισθοσυντηρούμενους και συνταξιούχους. Οι δε επαγγελματίες της αγωνίζονται να επιβιώσουν, ένα δε περίπου 40% των επιχειρήσεων έκλεισαν εξαιτίας της προηγηθείσης δεκαετούς οικονομικής κρίσης και τώρα της πανδημίας. Οι πλούσιοι, ως γνωστόν της σαλονικιώτικης κοινωνίας, δεν διαμένουν ως γνωστόν σε δρόμους σαν αυτόν της Παπάφη. Ο ποδηλατόδρομος που δημοπρατήθηκε θα θέσει την οριστική ταφόπλακα στην όποια απέμεινε οικονομική ζωή του δρόμου, σε μια διαδρομή 1300 περίπου μέτρων.

Επί πλέον φόρτο δημιουργεί το εξής: Πάρα πολλοί άνθρωποι από συνοικίες και εκτός πόλεις, έρχονται και παρκάρουν στην περιοχή από Βασιλέως Γεωργίου έως Νέας Εγνατίας, προκειμένου να κινηθούν κατόπιν στο κέντρο με τα πόδια ή με πατίνι που έχουν στο πόρτ μπαγκάζ τους. Να πάνε στις εργασίες τους το πρωί, να διασκεδάσουν το βράδυ. Το γεγονός ότι ίσαμε ένα μήνα πρίν δεν ήταν τόσο ασφυκτικά τα πράγματα οφείλεται στο γεγονός πώς πολλοί άνθρωποι δεν εργάζονται και δεν κατεβαίνουν στο κέντρο, επί πλέον και τα Πανεπιστήμια ήταν κλειστά. Τώρα όμως που επέστερεψαν και οι φοιτητές, πού δεν υπάρχουν περιορισμοί στην μετακίνηση, που πολύς κόσμος αποφεύγει για ευνόητους λόγους τα ΜΜΜ, δηλαδή τον ΟΑΣΘ, η αναζήτηση θέσεως στάθμευσης είναι καθημερινώς ένα στοίχημα και μία δοκιμασία νεύρων. Το γεγονός αυτό αγνοεί ο Δήμος διότι προφανώς παρόμοιες μελέτες κινητικότητας του πληθυσμού, που θα πρέπει να γίνονται σε διαρκή βάση, προκειμένου επ’αυτών και έχοντας αυτές υπ’όψιν να προγραμματίζεται η όποια αυθαίρετη και άρπα κόλλα σοβαρή παρέμβαση στο αστικό και κυκλοφορικαό ιστό, θεωρούνται από αυτόν περιττή πολυτέλεια. Να προηγείται των μελετών κάποια έρευνα, όπως παντού στον λογικά οργανωμένο κόσμο, είναι μάλλον …αμελητέα λεπτομέρεια, που μπορεί να παραβλεβφεί με την άνεση της αλαζονικής επίδειξης ασχετοσύνης.

Εδώ καλούνται οι Δημότες να δείξουν στον Δήμο τους πώς είναι η πραγματική ζωή της πόλης.

Eάν ηττηθεί τώρα η Κίνηση της Παπάφη, αυτό θα σημαίνει την συντριβή της Δημοκρατίας στην πόλη αυτή, προς όφελος των όποιων οικονομικών, ή μικροπολιτικών συμφερόντων, προς όφελος της προχειρότητας και της ασχετοσύνης.

Και το επόμενο βήμα των εξουσιαστικών δομών ποιό θα είναι άραγε; Να επικηρυχθούν ίσως, αλά τούρκα, οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες, μόνον και μόνον γιατί τόλμησαν να αμφισβητήσουν την καθαρότητα της σκέψης και το αλάθητο των πράξεων των «φωτισμένων ελίτ» αυτής της πόλης, που ανέλαβαν, ερήμην τους , να τους οδηγήσουν αμέτι-μουχαμέτι στα φωτεινά μονοπάτια του πεπρωμένου….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s