Τα κρίσιμα, που μας διαφεύγουν

Για την συγκυρία της Θεσσαλονίκης, ανάλυση από την δημοτική παράταξη Μένουμε Θεσσαλονίκη

Δημογραφική καθίζηση· αποβιομηχάνιση & κρίση της τοπικής αγοράς· άνοδος των τιμών στην στέγη της κατοικίας και της μικρής επιχείρησης στο κέντρο της πόλης· έλλειμμα σε υγειονομικές δομές, δομές βρεφικής και νηπιακής φροντίδας, παιδικής απασχόλησης και σχολικής στέγης· ακρίβεια· όξυνση της νεανικής ανεργίας καθώς και εκείνης των κοντά στην σύνταξη εργαζομένων· επιδείνωση των γενικών δεικτών βιωτικού επιπέδου, υγείας του πληθυσμού· μια τεράστια κρίση παιδείας, αξιών, πολιτισμού –και ως επιστέγασμα η μαζική μετανάστευση, η δημιουργία γκέτο προς τα δυτικά του κέντρου της πόλης, ο πολυπολιτιστικός της κατακερματισμός.

Μια σύντομη επισκόπηση των ζητημάτων που κρίνουν, σήμερα και αύριο, το μέλλον της. Εκείνων που θα αποφασίσουν για την εικόνα της του 2030, παρά τις εξαγγελίες της εκάστοτε πρωθυπουργικής και δημαρχιακής ηγεσίας, για έργα, αναπλάσεις, νέα τουριστική-εταιρική ταυτότητά της κ.ο.κ.

Στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις που επίσης κλονίζονται από την απολυτοποίηση των ανισοτήτων και την αντιστροφή της κοινωνικής κινητικότητας, την πολυπολιτισμική αντιπαράθεση και την περιθωριοποίηση της λαϊκής κοινωνίας, πολύ συχνά θα διαπιστώσουμε ότι τα γκέτο, και οι δύσκολες γειτονιές επιλέγονται κατ εξοχήν ως πεδία αναπλάσεων ή της δημοτικής κοινωνικής πολιτικής. Οι κατά καιρούς εξωραϊσμοί, όμως, ή τα εγκαίνια της τάδε ή της δείνα κοινωνικής υπηρεσίας, δεν μπορούν να διασκεδάσουν ένα ρήγμα που είναι κατά πολύ βαθύτερο και που δεν αντιμετωπίζεται με επιφανειακά λίφτινγκ. Θα ήταν πολύ απλό και εύκολο εξ άλλου, να αντιμετωπίζονταν οι κοινωνικές και οι πολιτιστικές κρίσεις, με αναπλάσεις, συντριβάνια, και φανταχτερά αρχιτεκτονικά σχέδια.

Το ίδιο έχει αρχίσει να συμβαίνει και στις ελληνικές πόλεις, με ταχύτερους ρυθμούς στην Αθήνα, πιο δειλά, στην Θεσσαλονίκη. Ο Δήμος αποξενώνεται από την πραγματικότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, όχι μόνο γιατί οι διοικήσεις δεν έχουν απαντήσεις σε αυτά τα τόσο κρίσιμα ζητήματα, αλλά γιατί και γενικότερα, σαν σώμα τοπικής διακυβέρνησης έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολλοί. Την ίδια στιγμή το τοπικό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αναμετρηθεί μαζί της, γιατί το επίπεδο της ιδεολογικής, προγραμματικής, και οραματικής επεξεργασίας που το χαρακτηρίζει είναι εξαιρετικά φτωχό, φτωχότερο όσο ποτέ.

Σήμερα στην πολιτική ζωή της πόλης, που αντικατοπτρίζει εκείνη ολόκληρης της χώρας, η βαθιά αυτή καθίζηση δεν εκδηλώνεται μόνον ως προγραμματική φτώχεια της διοίκησης αλλά και ως αδυναμία και αμηχανία αντιπολίτευσης.

Πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες ότι τούτο συνιστά την απαρχή της δικής τους μονοπολικής κυριαρχίας. Λησμονούν ότι η απουσία αντίδρασης στους ζώντες οργανισμούς, και τους συλλογικούς όπως είναι οι κοινωνίες, δεν χαρακτηρίζει την ακμή τους, αλλά αντίθετα την απαρχή του τέλους τους.

Παρά τους πανηγυρισμούς ότι η πόλη πάει μπροστά, η τοπική διακυβέρνηση, τείνει να γίνει «διακυβέρνηση επί των δευτερευόντων και των τετριμμένων», αδυνατώντας να επηρεάσει την πορεία της πόλης ουσιαστικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s