Κίμπο για την υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση στον Δήμο Θεσσαλονίκης; Κι όμως, θα μπορούσε να δοθεί λειτουργικότερη και οικολογικότερη λύση

Ένα μεγάλο πρόβλημα της κρατικής διοίκησης στην Ελλάδα είναι ότι οι Υπουργοί δεν νομοθετούν με κριτήριο την… υλοποιησιμότητα των μέτρων τους, αλλά βάσει των καλών προθέσεων που αυτά εκφράζουν. Αυτό συνέβη και με τον τότε Υπουργό Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Γαβρόγλου. Αποφάσισε μια μέρα, ότι η Ελλάδα οφείλει να παρέχει στους πολίτες της, δίχρονη υποχρεωτική προσχολική εκπαίδευση ώστε να ανακουφίσει τα εργαζόμενα νοικοκυριά από την φύλαξη των μικρών παιδιών τους. Θεωρητικά, το μέτρο είναι θετικό κοινωνικά, και επίσης συμβάλλει και στην αντιμετώπιση του δημογραφικού. Ωστόσο, ποιός σκέφτηκε να εξετάσει με ποιόν τρόπο οι Δήμοι θα καλύψουν τις στεγαστικές ανάγκες που προκύπτουν από αυτό; Κανείς. Ο νόμος δεν όριζε καμία διαδικασία για την εύρεση χώρων, με συνέπεια να φτάσουμε την στιγμή της υλοποίησης και να συζητάμε πάλι για… λυόμενα, ή για την εξαίρεση από την εφαρμογή του, όπως πέτυχαν Δήμοι σαν κι αυτόν της Αθήνας. 

Σε πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο, ψηφίστηκε η προσθήκη 25 αιθουσών «ελαφράς κατασκευής» σε αυλές σχολικών κτηρίων ή σε οικόπεδα για την υλοποίηση της δίχρονης προσχολικής εκπαίδευσης. Συνολικά, για 35 αίθουσες και 17 βοηθητικούς χώρους θα διατεθεί περίπου 1,553 εκατομμύριο € (αγορά, εγκατάσταση κ.λπ.) με ένταξη της αγοράς, εγκατάστασης κ.λπ., στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το μέσο κόστος κάθε αίθουσας προϋπολογίζεται περίπου στα 22.000€ πλέον ΦΠΑ, ενώ των βοηθητικών χώρων στα 14.000 €.

Στηρίζουμε τον θεσμό της οικογένειας και τους νέους γονείς ειδικά σήμερα που το δημογραφικό πρόβλημα έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. (Δείκτης γεννητικότητας μόλις 1,3 και μέσος όρος ηλικίας 43 έτη, με «φυγή» 400.000 νέων στο εξωτερικό.) Η ρύθμιση είναι προφανές ότι θα διευκολύνει πολλούς γονείς να εργαστούν, σε μια περίοδο μεγάλη ανεργίας.

Η προοπτική να ζητηθεί παράταση της προθεσμίας για μεταστέγαση των προκατασκευασμένων Νηπιαγωγείων σε χρονικό διάστημα 8-10 ετών, για το Δήμο Θεσσαλονίκης, ή να χρειαστούν 4-6 έτη για τη μεταστέγαση σε μόνιμες εγκαταστάσεις, συνεπάγεται ότι για πολλά χρόνια χιλιάδες μικρά παιδιά στο Δήμο θα αναγκάζονται να φοιτήσουν σε προκατασκευασμένες εγκαταστάσεις με όλα τα προβλήματα που αυτές έχουν (θέρμανση, τουαλέτες, σχολική αυλή κ.λπ.). Η απόφαση της Πολιτείας για την δίχρονη προσχολική εκπαίδευση θα έπρεπε να μην είναι βεβιασμένη και να λάβει υπόψη τις μεγάλες ελλείψεις των δήμων σε σχολικά κτήρια.

Οι προτεινόμενες αίθουσες τύπου «Κίμπο» προκάλεσαν αντιδράσεις από γονείς, κυρίως για τη σημαντική μείωση του προαύλιου χώρου, με δεδομένη και την πανδημία του κορωνοϊού. Τα «κίμπο» είναι παραλληλεπίπεδες μεταλλικές κατασκευές κατάλληλες ίσως για εργοτάξιο, αλλά μάλλον ακατάλληλες για παιδαγωγική χρήση.

Ακόμα και σε αυτήν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου ο Δήμος κλήθηκε να δώσει λύσεις βιαστικά σε ένα ζήτημα που λίμναζε επί δυο χρόνια δίχως καμία σχετική μέριμνα και προεργασία, η απάντηση της διοίκησης θα μπορούσε να είναι περισσότερο δημιουργική και λιγότερο διεκπαιρεωτική. 

Έτσι, ήταν εφικτό από την διοίκηση να εξετάσει τη δυνατότητα εγκατάστασης και ειδικών ξύλινων κατασκευών του τύπου «ξύλινα οικολογικά σπίτια». Κατά την εκτίμησή μας οι ξύλινες προκάτ-αίθουσες είναι προτιμότερες για τους εξής λόγους:

-Είναι κατασκευασμένες από οικολογικά υλικά, φιλικά προς το περιβάλλον. Πληρούν όλες τις προϋποθέσεις πυρασφάλειας όπως ο νόμος ορίζει. Είναι κατάλληλες για τις κλιματικές συνθήκες της Θεσσαλονίκης (θερμομόνωση, διπλά τζάμια κ.λπ.).

-Κατασκευάζονται γρήγορα σε διάφορους τύπους, μεγέθη, σχέδια και χρώματα ή με στέγη· επομένως θα είναι πιο πρακτικές και λειτουργικές· επιπλέον αισθητικά προσαρμόζονται στο «ελληνικό τοπίο» και την ελληνική φύση.

-Όποιος τύπος αίθουσας και αν επιλεγεί, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο ζήτημα των χώρων υγιεινής. Εκτός από τα έκτακτα μέτρα της πανδημίας, πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι οι εγκαταστάσεις θα χρησιμοποιούνται από παιδιά 4-6 χρονών. Οι αίθουσες τύπου «Κίμπο» είναι γενικώς μικρές και μάλλον δεν είναι λειτουργικές για διάφορες παιδαγωγικές δραστηριότητες (στενότητα χώρου, έλλειψη ικανού αριθμού νιπτήρων, τα νήπια χρειάζεται να πλένουν συχνά τα χέρια τους σε χώρο ελεγχόμενο» κ.α.)

-Οι ξύλινες κατασκευές είναι πιο οικονομικές, σύμφωνα με μια πρόχειρη «έρευνα αγοράς» που κάναμε· το κόστος υπολογίζεται από 6.000 (44 τ.μ.) έως 18.000  € (60 τ.μ.) . 

Κατά την εκτίμησή μας η ελληνική παιδεία –από το νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο– είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Έχει σημασία όλα τα παιδιά να βρίσκονται σε παιδικούς σταθμούς. Ωστόσο, ο τρόπος που υλοποιείται το μέτρο αδικεί τις αρχικές προθέσεις του νόμου, κι επίσης, απ’ ό,τι μας πληροφορούν γονείς παιδιών σε προσχολική ηλικία, υπάρχει και ένα κενό απορρόφησης σε ό,τι αφορά στα παιδιά που γεννήθηκαν το 2016, στο οποίο θα επανέλθουμε. 

Εν κατακλείδι, λοιπόν: Είναι απίστευτο, αλλά κάθε φορά συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Μαζικές και επιτακτικές κοινωνικές ανάγκες όπως αυτή της σχολικής στέγης, έρχονται πάντοτε σε δεύτερη μοίρα από τους σχεδιασμούς των Δήμων, με συνέπεια το «πασάλειμμα» να αποτελεί τον κανόνα διαχείρισης των αναγκών αυτών. Σε αυτήν την ιστορία όντως πρέπει να δοθεί ένα τέλος, και ειλικρινά άλλος δρόμος από το να εφαρμόσουν την μέγιστη δυνατή πίεση γονείς, βρεφονηπιοκόμοι και παιδαγωγοί, και από κοντά τους σύσσωμη η τοπική κοινωνία, δεν υπάρχει. 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s