Η «Αγέλαστος Πέτρα» παίρνει την εκδίκησή της στην Θεσσαλονίκη;

Του Γιώργου Ρακκά

 

Από την άποψη των αστικών μεταφορών, η επιλογή να κατασκευάσουμε ΜΕΤΡΟ αντί για υπέργειο μέσο σταθερής τροχιάς, το οποίο θα είχε ήδη ολοκληρωθεί και δεν θα είχε τόσο μεγάλο κόστος για την οικονομία, και την ποιότητα ζωής της πόλης τα τελευταία 15 χρόνια, ήταν καταστροφική. Καθώς δε η ίδια η αμεριμνησία που συνόδεψε την λήψη της απόφασης, ακολούθησε και στον καθορισμό του τρόπου δημοπράτησης, στην επιλογή της χάραξης κ.ο.κ., το πράγμα έγινε ακόμα τραγικότερο –συμπυκνώνοντας όλες τις παθογένειες του νεοελληνικού κράτους…

Μια παράπλευρη ωφέλεια, όμως, τον τελευταίο καιρό έρχεται να βελτιώσει τις αναλογίες της εξίσωσης: Γιατί η πανουργία της ιστορίας, ήθελε τα εργοτάξια του ΜΕΤΡΟ να απελευθερώνουν άθελά τους εκατοντάδες χιλιάδες θραύσματα, αλλά και ερείπια ενός λαμπρού αστικού βίου, έναν από τους πιο ανεπτυγμένους στην Ευρώπη των Μεσαίων Χρόνων.

cea0ceb1cebdceb1ceb3ceb9cf8ecf84ceb7cf82-cea6ceb1cf81cebcceaccebaceb7cf82-440x297

Έτσι μέσα, απ’ την σκόνη και το βόμβο των μηχανημάτων, ως αποτέλεσμα της μπουλντοζοκέφαλης δραστηριότητας και νοοτροπίας που κατά τα άλλα έχει ρημάξει το περιβάλλον και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Ελλάδας, αυτές οι πολύ σημαντικές και καθοριστικές για την πόλη πλευρές της ιστορίας της, δραπετεύουν απ’ την καταχθόνια λήθη τους και ξεπετάγονται στην επιφάνεια, όπως η Αθηνά πετάχτηκε πάνοπλη απ’ το κεφάλι του Δία. Εξαναγκάζοντας, μάλιστα, κράτος, φορείς και θεσμούς να σκύψουν πάνω από αυτήν την ιστορία και να την προβάλουν, ξεφεύγοντας για λίγο από τα ψευδοϊστορικά αφηγήματα που θέλουν να ταυτίσουν την Θεσσαλονίκη κυρίως με την περίοδο της Οθωμανικής της κατάκτησης, γιατί έτσι ορίζει το μεγάλο τουριστικό κεφάλαιο, η γεωπολιτική πίεση που ασκείται πάνω στην πόλη, η νοοτροπία του χυδαίου οικονομισμού που κυριαρχεί και την εξαθλιώνει υλικά, πνευματικά, υπαρξιακά.

Η ιστορία, δεν είναι ντεκόρ. Αυτό που αποκαλύφθηκε είναι περισσότερο μια δυνατότητα. Η Θεσσαλονίκη, μαζί φυσικά με την Κωνσταντινούπολη, πρωτοπορούσε στον αστικό βίο του πρώιμου και του ύστερου Μεσαίωνα. Έχει μια παρακαταθήκη υψηλού αστικού πνεύματος και πολιτισμού, η οποία μπορεί να μετουσιωθεί σε πρόταση για το μέλλον. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Δίπλα απ’ το δημαρχείο, υπάρχει ένα απτό παράδειγμα, μια εξαίρεση στην νεοελληνική κακοδαιμονία που επιβεβαιώνει την προαναφερόμενη προοπτική. Το Βυζαντινό Μουσείο του Κυριάκου Κρόκου, το οποίο εκσυγχρονίζοντας την βυζαντινή αρχιτεκτονική παράδοση έφτασε να βραβεύεται από το Συμβούλιο της Ευρώπης, και να αποδεικνύει έμπρακτα ότι αν πάψουμε να «μουρμουρίζουμε σπασμένες σκέψεις σε ξένες γλώσσες», μπορούμε να μεταμορφωθούμε ξανά, από παραγωγούς κακέκτυπων μιμήσεων σε δημιουργούς πολιτισμού.
1280px-museum_of_byzantine_culture2c_thessaloniki2c_greece_28918279411229

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s