H Θεσσαλονίκη των Δυνατών

Τώρα που καταλάγιασαν οι πανηγυρισμοί από την κατάκτηση του κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ, αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε μερικά πράγματα όχι για την ομάδα αυτήν καθεαυτήν, αλλά για το πώς ο πρόεδρος-επιχειρηματίας την χρησιμοποιεί συστηματικά για να προωθήσει το δικό του «ολιγαρχικό σενάριο», σε μια στιγμή μάλιστα που η χώρα μας βρίσκεται οικονομική επιτροπεία, σε καθεστώς λεηλασίας.

Προφανώς, το πρόβλημά μας δεν είναι οπαδικό, και ούτως ή άλλως είμαστε υπέρ της οριοθέτησης των σχέσεων πολιτικής και αθλητικής ζωής σε αυτόν τον τόπο: Κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει, γι’ αυτό και βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα όπως του συμπατριώτη μας Ιβάν Σαββίδη, για τον οποίον πλέον σχεδόν κανείς από την τοπική πολιτική σκηνή, βουλευτής ή αυτοδιοικητικός, δεν επιθυμεί να μιλήσει, φοβούμενος μαζικά αντίποινα στην κάλπη. Το γεγονός αυτό συνιστά από μόνο του ίσως το μεγαλύτερο τεκμήριο για την «λατινοαμερικανοποίηση» της Θεσσαλονίκης: Η άτυπη ισχύς από την εκμετάλλευση της οπαδικής συναισθηματικής φόρτισης είναι τόσο μεγάλη, που η πολιτική εξουσία παραμερίζει -εξάλλου μέσω του ποδοσφαίρου ελέγχεται ένα μεγάλο ποσοστό επί των ψήφων του εκλογικού σώματος. Ακολουθεί ένα επενδυτικό κρεσέντο, το οποίο μόλις τώρα αρχίζει να κορυφώνεται: Η ΣΕΚΑΠ, το Μακεδονία Παλάς, η τουριστική επένδυση στο Παλιούρι, το συμβολικό «κόκκινο κτήριο» έναντι της Αγ. Σοφίας, η βίλα Ζαρντινίδη, η Σουρωτή, εσχάτως ο Λιμένας Θεσσαλονίκης, και προσεχώς, τα λουτρά της Θέρμης και η κατασκευή μαρίνας πολυτελούς αναψυχής επί του Μακεδονία Παλάς, ο… ΔΟΛ, ο Πήγασος και το Μέγκα.

Αυτό που ολοκληρώνει το «ολιγαρχικό σενάριο» στο οποίο αναφερθήκαμε είναι το πώς ο ίδιος επιδιώκει να προωθεί ένα πολιτικό μάρκετινγκ «σωτήρα-αγοραστή» μιας εκπτωχευμένης χώρας. Ο οποίος παράλληλα δρα με ισχυρές συμβολικότητες τόσο για την ελπίδα που θρέφουν οι Έλληνες στην ελληνορωσική φιλία, όσο και για την έντονη φόρτιση της προσφυγικής ιστορικής μνήμης, του Ποντιακού Ελληνισμού κ.ο.κ.

Βλέπουμε δηλαδή να αναδύεται ένα πρωτοφανές για την Θεσσαλονίκη, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στην σύγχρονή της εποχή, είδος πατρωνίας, που συσσωρεύει ταυτοχρόνως πολιτική, οικονομική και συμβολική ισχύ. Τόση, μάλιστα, ώστε ο ίδιος ο δήμαρχος της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας, θα δηλώσει πως «ό,τι ζητήσει θα γίνω χαλί να με πατήσει»…

Κι αν ήταν μόνον ο Δήμος, το κακό θα ήταν μικρότερο. Πάνω του, σπεύδει και η κυβέρνηση που έχει προσλάβει μάλλον με στρεβλό τρόπο την ανάγκη να πραγματοποιηθούν στην χώρα μας επενδύσεις, ή μάλλον την χρησιμοποιεί προκειμένου να στήσει ή να εισάγει από την ομογένεια «νέα τζάκια», προς αμφισβήτηση των παραδοσιακών κυκλωμάτων εξουσίας που διατηρούσε ο παλαιός δικομματισμός.

Έτσι, μετά από ένα σύντομο φλερτ με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, που θα τελειώσει άδοξα καθώς κατέρρευσε το κόλπο γκρόσο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, τώρα το κυβερνών κόμμα στρέφεται στον ομογενή από την Ρωσία, και προσωπικό φίλο του Βλαντιμίρ Πούτιν.  

Η περίπτωση Ιβάν Σαββίδη, βέβαια, δεν είναι η μοναδική στην χρεοκοπημένη μας χώρα. Το ίδιο ολιγαρχικό σενάριο, και πιο προωθημένα μάλιστα, εξελίσσεται με τον Μαρινάκη, τον Πειραιά και τον Ολυμπιακό, αλλά και τον Μελισσανίδη, στην Νέα Φιλαδέλφεια με την ΑΕΚ.

Είναι ακριβώς η ταυτόχρονη εμφάνιση αυτών των φαινομένων, η ένταση με την οποία εκδηλώνεται, η οποία σαφέστατα δείχνει κάτι για την χώρα μέσα στην οποία εξελίσσονται. Αποτυπώνουν το πώς ακριβώς βαθαίνει η αποδόμηση της κοινωνίας της, καθώς αυτή βλέπει να αναδύονται νέες μορφές άτυπης, υπερθεσμικής εξουσίας που διεκδικούν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τοπικότητες υψηλής οικονομικής αξίας -όπως είναι η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς.

Ο Ιβάν Σαββίδης ίσως να μας καταλάβαινε καλύτερα: Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, και αυτές τις μέρες κατ’ εξοχήν στην Θεσσαλονίκη, είναι ό,τι συνέβη στην Ρωσία κατά την πρώτη πενταετία του 1990, όταν ξηλώνονταν το σύστημα του σοβιετισμού και έσπαγε η χώρα σε τοπικές βαρονίες. Ο φίλος του Σαββίδη, Βλαντιμίρ Πούτιν, ξεκίνησε την πορεία ανασυγκρότησης της χώρας, ανάκτησης της χαμένης αυτοδιάθεσης και της αξιοπρέπειάς της, ακριβώς συγκρουόμενος με αυτούς τους ολιγάρχες.

Η ανάδυση των νέων ολιγαρχικών τάσεων στην πόλη και την χώρα μας, είναι δείκτης για τον βαθμό του διασυρμού της, για τον βαθμό που αυτή έχει απολέσει την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της. Καμία πολιτεία δεν μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά, ούτε σε πανεθνική ούτε σε τοπική κλίμακα, υπό την ύπαρξη τέτοιων υπερθεσμικών κέντρων που απαλλοτριώνουν την εξουσία από τους πολίτες και την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν.

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η χώρα και η πόλη έχει να κερδίσει από μια πολυκεντρική εξωτερική πολιτική, από επενδύσεις που είναι σχεδιασμένες ώστε να αναπτύξουν παραγωγικά την οικονομία της, από την ύπαρξη στενών σχέσεων με τους παραδοσιακά φίλους Ρώσους, από την στήριξη της ομογένειας. Όλα αυτά είναι θετικά και θεμιτά. Το ζήτημα είναι, όμως, να γίνονται με τρόπο που να ενισχύουν την εθνική, και συνακόλουθα την τοπική αυτοδυναμία και όχι με τρόπο που να την κουρελιάζουν, βαθαίνοντας την διάλυση της χώρας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s