Με αφορμή το 12ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η έλλειψη σχολικής στέγης, και η αδιαφορία των αρχών για την αντιμετώπιση της δημογραφικής και της εκπαιδευτικής κρίσης της χώρας

Από μια σκοπιά, η οργισμένη αντίδραση του Δημάρχου Γ. Μπουτάρη στην διαμαρτυρία που πραγματοποίησαν οι μαθητές και οι δάσκαλοι του 12ου Δημοτικού Σχολείου, όπου λίγο ώς πολύ τους πέταξε έξω από το κτήριο του Δήμου θέτοντας ως όρο την αποχώρησή τους για να δεχθεί κάποια αντιπροσωπεία, είναι εξόχως σημειολογική.

Σημειολογική, και χαρακτηριστική για ένα κυρίαρχο κοινωνικό και πολιτικό κλίμα, που πλέον αντιστρατεύεται ανοιχτά κάθε προοπτική πνευματικής, μορφωτικής αναβάθμισης της ελληνικής κοινωνίας, και χειρότερα, αρνείται να παράσχει οποιαδήποτε διευκόλυνση / στήριξη για την δημογραφική της αναπαραγωγή.

Κομμάτι αυτού του απίστευτου «μηδενισμού», ως ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, είναι ο δήμαρχος και η διοίκησή του. Οι οποίοι αντιμετωπίζουν απλώς ως «διοικητικό πονοκέφαλο» την κρίση της σχολικής στέγης που μαστίζει την πόλη, γι’ αυτό και επιλέγουν και στην συγκεκριμένη περίπτωση του 12ου την λύση του διασκορπισμού των μαθητών, μετατρέποντας σε αβίωτη την καθημερινότητα των γονιών τους.

Αν μη τι άλλο, αυτή η συμπεριφορά αποδεικνύει το πόσο ξένη είναι η λογική της διοίκησης Μπουτάρη ως προς την άμεση προτεραιότητα ικανοποίησης ζωτικών κοινωνικών αναγκών -όπως η αντιμετώπιση της δημογραφικής κατάρρευσης, η απάντηση στην μορφωτική παρακμή της κοινωνίας μας κ.ο.κ. Αυτά τα ζητήματα δεν τίθενται πουθενά ως τέτοια στην δημόσια ατζέντα.

Η δε κάστα των επαγγελματιών της πολιτικής, το πολιτικό κατεστημένο σε όλες του τις δυνατές εκδοχές, αριστερό, κεντρώο, ή φιλελεύθερο, αρκείται στο να υποδεικνύει μπροστά σε τέτοια προβλήματα το προφανές, ότι ο εκρηκτικός συνδυασμός της δραματικής έλλειψης πόρων, της γραφειοκρατίας και της πάγιας αδιαφορίας της κεντρικής κυβέρνησης αποτελεί την αιτία όλων των δεινών.

Τι λόγο ύπαρξης, όμως, έχει ένα πολιτικό σώμα όπως το Δημοτικό Συμβούλιο όταν το μόνο που κάνει όχι για την προσωρινή, αλλά για την μόνιμη λύση τέτοιων προβλημάτων, είναι να στέκεται σε αυτό που ήδη γνωρίζουν όλοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης;

Ρητορικό το ερώτημα. Για εμάς, ο Δήμος και οι άλλοι κοινωνικοί φορείς της πόλης μας (από τα συνδικάτα και τα επιμελητήρια, μέχρι και την Εκκλησία) θα πρέπει επιτέλους να περάσουν στην πράξη. Εξάλλου, γι’ αυτό υφίσταται η αυτοτέλειά τους ως κοινωνικών φορέων, και όχι για να καταντούν κι αυτοί εικόνα και ομοίωση της κεντρικής εξουσίας.

Είναι προφανές πλέον, μετά την πολιτεία και της παρούσας Κυβέρνησης, που επισφράγισε την υπαγωγή της χώρας στην κηδεμονία των δανειστών, ότι το ελληνικό κράτος στερείται των εργαλείων για την ικανοποίηση των πρωταρχικών αναγκών της κοινωνίας μας, και κυρίως για την επίλυση του δημογραφικού, αλλά και του παιδευτικού-μορφωτικού ζητήματος που αυτή αντιμετωπίζει τις τελευταίες δεκαετίες.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, τι κάνει ο Δήμος, πέραν του να αναγνωρίζει κυνικά αυτήν την αδυναμία; Γιατί δεν διεκδικεί τα αυτονόητα για την πόλη; Γιατί, πέραν της διεκδίκησης, δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία ως κορυφαίος κοινωνικός φορέας της πόλης, να προκρίνει άμεσες λύσεις; Η δημιουργία ενός κοινού ταμείου για την σχολική στέγη, με την συμμετοχή όλων των κοινωνικών φορέων της πόλης όπως τους προαναφέραμε (συνδικάτα-επιμελητήρια-Εκκλησία) θα μπορούσε να αποτελέσει μια διέξοδο, και μια θετική αρχή ώστε να αρχίσουμε να λύνουμε προβλήματα, και όχι απλώς να τα διαπιστώνουμε ανταλλάσσοντας αντιμαχόμενες μικροπολιτικές στρατηγικές.

Πιστεύουμε ότι ο Δήμος θα πρέπει να κάνει αυτήν την δημιουργική ανάγνωση για το τι σημαίνει η αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, γιατί θεωρούμε πως είναι σε θέση να δώσει απαντήσεις σε πολλά από τα προβλήματα που ταλανίζουν τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Μεγάλος φραγμός προς αυτήν την κατεύθυνση είναι το πολιτικό κατεστημένο, αυτή η κάστα που μονοπωλεί τα κοινά, και τα κατευθύνει ώστε να λειτουργούν εντελώς απομακρυσμένα από την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Αντί, λοιπόν, να… αντιπολιτεύεται ο Δήμος τους γονείς και τα παιδιά του 12ου σχολείου, θα πρέπει να δει πώς θα κάνει πράξη τα αιτήματά τους αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες που μας πάνε ένα βήμα παραπέρα από το καθεστώς μιζέριας, ανημποριάς, γενικευμένης εκποίησης και λεηλασίας που έχει κυριαρχεί στην χώρα μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s