Παρατηρητήριο Δημοτικού Συμβουλίου (11-7-2016)

«Ο Δήμος είμαι εγώ»

Βαθαίνει η κρίση στην παράταξη της πλειοψηφίας. Πλέον, το μεγαλύτερο μέρος των συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου αναλίσκεται σε ενδοπαραταξιακές κόντρες που με τον καιρό πληθαίνουν και γενικεύονται. Ο ίδιος ο δήμαρχος τις αντιμετωπίζει με… ομοιοπαθητική ρίχνοντας περισσότερο λάδι στην φωτιά. Βοηθάει και το «εγώ» του, που είναι τεράστιο και επεκτείνεται μέρα με την μέρα -τώρα πρέπει να έχει ξεπεράσει τα όριά της πόλης και να βρίσκεται κάπου στον… Πλαταμώνα. Ή στην Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, στα φόρα και τις συναντήσεις των Ιδρυμάτων, των λόμπι και των μεγάλων οργανισμών. Αυτά είναι τα ήθη των κοσμοπολίτικων new politics στα οποία επιδίδεται τελευταία αυτός μαζί με μια μικρή ομάδα ευνοούμενων, μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού: Από την μία, απόλυτη ταύτιση με την παγκοσμιοποίηση, προσχώρηση στην νέα διεθνή των γιάπηδων, περιπλοκή με τα μεγάλα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα· από την άλλη, ολοκληρωτική απογείωση από την τοπική πραγματικότητα, τα συγκεκριμένα ζητήματα, την  «λάντζα» της διακυβέρνησης, σε τελευταία ανάλυση, από τον «καθημερινό άνθρωπο» που αποτελεί την σάρκα αυτής της πόλης. Ταιριάζει εξάλλου και στην ψυχοσύνθεση του Δημάρχου: Επικοινωνία, εξώφυλλα, κολακείες από τους ισχυρούς, σνομπισμός· όλο λούσο και ιδέα.

Έτσι, ο δήμαρχος, περιδιαβαίνοντας στα «στρατηγικά υψώματα» της παγκόσμιας εξουσίας έχει χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Και σαν τον άνδρα που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, επαναλαμβάνει στον εαυτό του πέφτοντας: «μέχρι εδώ, όλα καλά». Για όσους δε, από την πλειοψηφία ή την αντιπολίτευση, προσπαθούν να του υπενθυμίσουν ότι… πέφτει, επιφυλάσσει μόνο χολή και ψευτοκουτσαβακισμούς. Σημασία, όμως, δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.

Συμπαραστάτης του Δημότη ή «γλάστρα»;

Μετακόμισαν τον συμπαραστάτη του Δημότη και της επιχείρησης, στο κτήριο του Δήμου στην Μοναστηρίου. Εντελώς άστοχη ενέργεια –όπως είπε και ο ίδιος– γιατί ο ρόλος του είναι να παρεμβαίνει επί τόπου στις υπηρεσίες, αντιμετωπίζοντας κρούσματα κακοδιοίκησης. Γι’ αυτό και πάγια πρακτική διεθνώς είναι να διατηρεί την έδρα του στα κατά τόπους δημαρχιακά μέγαρα. Για να βρίσκεται δίπλα στους πολίτες. Φαίνεται όμως ότι η διοίκηση τον θέλει να έχει διακοσμητικό ρόλο, γι’ αυτό και μετατέθηκε σε κτήριο της οδού Μοναστηρίου.

 

ΑΡΣΙΣ και επίσχεση εργασίας

Συνεχίζεται το αγκαζέ του Δήμου με τις ΜΚΟ, για την υλοποίηση της κοινωνικής του πολιτικής. Που πλέον εκτελείται με «εργολαβίες» ακολουθώντας την νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία (επιλεκτική στόχευση σε μερίδες των πιο ακραία αποκλεισμένων κοινωνικών ομάδων). Η πρακτική αυτή φέρει μαζί της και όλες τις αμαρτίες των εργολάβων εργασίας: Στην ΑΡΣΙΣ, όπου εργαζόμενοι σε δομή φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων αιτούντων άσυλο προχώρησαν στις αρχές Ιουνίου σε επίσχεση εργασίας διότι παρέμειναν επί μήνες απλήρωτοι. Η πάγια δικαιολογία των εργολάβων της πρόνοιας, είναι ότι καθυστερεί η εκταμίευση των προγραμμάτων. Οι εργαζόμενοι όμως, δεν συμβάλλονται με το πρόγραμμα, συμβάλλονται με τον εργολάβο ο οποίος προφανώς και έχει υποχρέωση να καταβάλλει τα δεδουλευμένα. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν πρόκειται για καμία πτωχή πλην τίμια ΜΚΟ, αλλά για «μεγάλο μαγαζί» που λαμβάνει μεγάλο μέρος από την πίτα της «αγοράς». Μια κοινωνικά ευαίσθητη εργασιακή γαλέρα, δηλαδή… Τελικά, τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο…

Διακανονισμός προστίμων

Και πάλι, οι φορολογικές επιτροπές διακανονισμού των προστίμων έγιναν αφορμή για να ξεσπάσει το ψυχόδραμα της παράταξης Μπουτάρη. Που και πάλι συνοδεύτηκε από αντεγκλήσεις, βαριούς χαρακτηρισμούς και απειλές παραιτήσεων. Το πρόβλημα, όμως, είναι βαθύτερο. Το προεδρικό διάταγμα του… 1980 ορίζει ότι οι φορολογικές επιτροπές προχωρούν σε διακανονισμό των δημοτικών προστίμων με κριτήρια κοινωνικής ευαισθησίας αλλά και εισπραξιμότητας. Όταν θεσπίστηκε, όμως, το μέτρο δεν είχε ξεσπάσει η επιδημία καταπάτησης του δημόσιου χώρου από τα τραπεζοκαθίσματα. Σήμερα όμως, αρκετοί από τους κατά συρροήν μεγαλοπαραβάτες που καταπατούν τον δημόσιο χώρο κάνουν κατάχρηση των ευεργετικών διατάξεων και πετυχαίνουν… εκπτώσεις. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με την θέσπιση μητρώου παραβατικότητας, και την εξαίρεση των μεγαλοκαταπατητών από τον διακανονισμό και όχι βέβαια με ψυχοδράματα στο δημοτικό συμβούλιο.

Η σπέκουλα στο προσφυγικό

Για το προσφυγικό τα έχουμε πει και τα έχουμε ξαναπεί. Ας μην επαναλαμβανόμαστε. Ένα μικρό σχόλιο μόνο, για μια παράπλευρη, επικοινωνιακή όψη του ζητήματος. Όποτε ο Δήμαρχος θέλει να ξεφύγει από τον εφιάλτη της διοίκησής του, πλειοδοτεί σε ρητορικές καλωσορίσματος. Για μια συνολική άποψη και πολιτική, όμως, για το προσφυγικό και μεταναστευτικό αδιέξοδο, τίποτε. Ούτε καν εκείνη την ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για να συζητήσουμε σοβαρά το ζήτημα δεν έκανε, κι αν το έλεγε συνέχεια όταν τέθηκε το ζήτημα. Γιατί να την κάνει, εξάλλου, αφού ακολουθεί πιστά την γραμμή της Μέρκελ και του Σόρος για το ζήτημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s