Οι θέσεις του Μένουμε Θεσσαλονίκη για το στρατόπεδο της Σίνδου και την προσφυγική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα

Σημείωση: Το κείμενο γράφηκε το Σαββατοκύριακο, και δεν έχει ‘προλάβει’ τις εξελίξεις που υπήρξαν πάνω στο ζήτημα των Κέντρων Φιλοξενίας την Δευτέρα. Το αναδημοσιεύουμε, ωστόσο, καθώς πιστεύουμε ότι η ουσία του κειμένου παραμένει.

Ι

Η απόφαση του αρμόδιου υπουργού να διαμορφώσει στρατόπεδο φιλοξενίας προσφύγων στην Σίνδο, σε μια περιοχή ήδη εξαιρετικά υποβαθμισμένη από κάθε άποψη (κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική) αποτελεί δείγμα κοινωνικού ρατσισμού της κυβέρνησης.

Η κατανομή των βαρών για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης πρέπει να ακολουθεί την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του», και να ακολουθεί την αντίληψη της ισοτιμίας. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν όλο το βάρος να πέφτει στις περιοχές όπου διαμένουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, και το Πανόραμα ή τα Ανατολικά Προάστια να μένουν αμέτοχα.

Πρέπει επίσης, να υπάρξει μέριμνα διασποράς των φιλοξενούμενων προσφύγων, και για έναν άλλον λόγο: Οι μεγάλοι χώροι φιλοξενίας δημιουργούν συνθήκες γκέτο, η κατάσταση για τις περιοχές εγκατάστασης καθίσταται αβίωτη από κάθε άποψη, πράγμα που ενισχύει τα αντιμεταναστευτικά αντανακλαστικά και τροφοδοτεί κοινωνικό-πολιτισμικές συγκρούσεις.

ΙΙ

Δεν είναι δυνατόν από την μια να ζητείται από την Ελλάδα να διαμορφώσει δομές φιλοξενίας, και από την άλλη η Ε.Ε. να μεθοδεύει το κλείσιμο των Βορείων συνόρων της χώρας. Δεν είναι δυνατόν, επίσης, από την μία να απαιτεί την κύρωση μέτρων που οδηγούν στον εξανδραποδισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας, και από την άλλη να της φορτώνει μεγαλύτερα βάρη για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης απ’ ό,τι της αναλογούν: Είναι αδιανόητο να απαιτείται από μια ρημαγμένη κοινωνικά και οικονομικά χώρα, όπου διήλθαν μέσα έναν χρόνο πάνω από 1.000.000 άνθρωποι, να επωμιστεί βάρη φιλοξενίας 50.000 ή 100.000 ανθρώπων.

Δημιουργούνται έτσι οι προϋποθέσεις για τον εγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, μια προοπτική που θα υπονομεύσει καίρια και αποφασιστικά την κοινωνική και πολιτιστική συνοχή της χώρας μας, οδηγώντας σε κοινωνικά καθεστώτα-άπαρτχαϊντ, που θα τροφοδοτήσουν με την σειρά τους συγκρούσεις κατανομής των πόρων με εθνο-θρησκευτικό μανδύα.

Όποιος νομίζει ότι αυτή η προοπτική συμβαδίζει με οποιαδήποτε συνθήκη δημοκρατίας, κράτους δικαίου, κοινωνικής ευημερίας, συνύπαρξης είναι απλούστατα τυφλός μπροστά σε όσα συμβαίνουν στην ευρύτερή μας περιοχή.

ΙΙΙ

Η ρητορική των «ανοιχτών συνόρων» παρέχει στην πράξη άλλοθι καλυμμένης υποστήριξης του τράφικινγκ, των δουλεμπόρων, της στυγνής εκμετάλλευσης των προσφύγων και των μεταναστών. Αλλά και συμπράττει σε γεωπολιτικούς σχεδιασμούς αποσταθεροποίησης της χώρας μας, που προωθούν αντιδραστικές δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής (Τουρκία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία) για την αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής, μέσα από τον έλεγχο των δουλεμπορικών κυκλωμάτων.

Το δίλημμα που αντιμετωπίζει τώρα η χώρα, είναι το ίδιο που τίθεται από τους πρώτους μήνες του 2015: Ή θα καταφέρει να ορίσει επίσημα σημεία οργανωμένης εισόδου των προσφύγων στα ανατολικά σύνορα της χώρας, όπου θα δίνεται προτεραιότητα στους Σύρους πρόσφυγες, και θα υπάρχει εξασφαλισμένη διέλευση από την χώρα. Με την εφαρμογή, παράλληλα, μιας πολιτικής ολοκληρωτικής αποτροπής της δουλεμπορικής δραστηριότητας στο Αιγαίο καθώς και των τουρκικών μεθοδεύσεων (λογουχάρη, με την απειλή βέτο στην ενταξιακή πορεία της γειτονικής χώρας στην Ε.Ε.)

Ή, θα εγκαταλείψει κάθε οργανωμένη παρέμβαση στο Αιγαίο αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους δουλεμπόρους, και μεταβάλλοντάς το ολόκληρο σε γκρίζα ζώνη. Το δράμα που συντελείται σήμερα στο Αιγαίο είναι απότοκο αυτής της επιλογής, όπως και η εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί στην Κω και την Μυτιλήνη, για να μην μιλήσουμε για την ολοκληρωτική απουσία της Πολιτείας στην Ειδομένη. To ανθρώπινο δράμα που συντελείται στα νερά του Αιγαίου, οι πνιγμοί και οι θάνατοι των προσφύγων, αποτελούν ακριβώς προϊόν αυτής της χαοτικής κατάστασης η οποία δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση της δουλεμπορικής δραστηριότητας στα ελληνικά σύνορα.

Εν τέλει, υπό το πρόσχημα του ψευδοανθρωπισμού, η ελληνική κυβέρνηση απεμπόλησε την δυνατότητα διαμόρφωσης και υλοποίησης μιας σοβαρής προσφυγικής και μεταναστευτικής πολιτικής, γυρεύοντας απλώς να ανταλλάξει την παραμονή δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων εγκλωβισμένων ανθρώπων στην χώρα μας, έναντι μιας μικρής ελάφρυνσης του χρέους.

 

ΙV.

Δεν είναι δυνατόν να γίνεται επίκληση του ανθρωπισμού για την υποστήριξη μιας πολιτικής φιλοξενίας, που αποδεδειγμένα οδηγάει στην δημιουργία γκέτο, δραματικά επιβαρυμένων περιοχών, ζώνες συσσώρευσης εξαθλίωσης, συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Αυτή η τακτική ρίχνει λάδι στο νερό της ξενοφοβίας, πριμοδοτεί την εξάπλωση κρουσμάτων ρατσισμού και τροφοδοτεί κατά συνέπεια στην εξάπλωση της Χρυσής Αυγής στις τοπικές κοινωνίες οι οποίες επιβαρύνονται ασύμμετρα από την εφαρμοζόμενη πολιτική αποδοχής. Η φιλοξενία των κατατρεγμένων αποτελεί μια αξία που βρίσκεται στο επίκεντρο του πολιτισμού και της ταυτότητάς μας, επομένως πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα και μέριμνα της κοινωνίας μας. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν υπονομεύει την συνοχή, το μέλλον και την σταθερότητά της.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s