Παρατηρητήριο Δημοτικού Συμβουλίου 21/12/2015

proipologismos

Τα «γίδια» και το «ανατολίτικο παζάρι»

Ακούγοντας τον Δήμαρχο να υποστηρίζει την χριστουγεννιάτικη όψη της πλατείας Αριστοτέλους, με επιχειρήματα του στυλ «δεν είμαστε Παρίσι, είμαστε ανατολίτικο παζάρι» και «να αφήσουμε τα γίδια ελεύθερα» θυμηθήκαμε πολλά. Περί «ανατολίτικου παζαριού», στο οποίο ο αναφέρθηκε υποτιμητικά, μας ήρθε στο νου το εξαιρετικό μεγάλο παζάρι στο Χαλέπι, που πλέον έχει καταστραφεί από τους Τζιχαντιστές, σήμα κατατεθέν των «Σουκ» της Ανατολής –τα οποία σίγουρα δυσφημίζονται σαν τα συγκρίνεις με την Χριστουγεννιάτικη όψη της Αριστοτέλους.

Για τα «γίδια», θυμηθήκαμε ότι ο ίδιος άλλοτε έλεγε τους Θεσσαλονικείς «χωριάτες», καθώς και το ότι λέει τα αντίθετα αν είναι να υποστηρίξει καμία ακριβή ανάπλαση, ή όταν η διοίκηση πέταξε έξω το «κέντρο αγώνα» του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη Χρυσού, των εργαζόμενων στην ΕΡΤ και των Σχολικών Φυλάκων.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, άλλο πράγμα χαρακτηρίζει την Αριστοτέλους –η νεοελληνική καφρίλα και κακογουστιά– την οποία φαίνεται να υπηρετεί και ο δήμαρχος παρά τα όσα έλεγε όταν ήταν αντιπολίτευση στον Παπαγεωργόπουλο. Κοινώς, λέμε και κάνουμε ό,τι θέλουμε, όποτε θέλουμε και δεν δίνουμε δεκάρα και λογαριασμό σε κανέναν.

«Σ’ ευχαριστώ ω εταιρεία!»

Τις τελευταίες συνεδριάσεις, ο Δήμαρχος και ο Αντιδήμαρχος τουρισμού μας έχουν πρήξει με τους πανηγυρισμούς τους για την ιδιωτικοποιήση του αεροδρομίου, και τις διαρκείς εκκλήσεις τους για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού. Ο λόγος τους, θυμίζει τους ατζέντηδες των πολυεθνικών. Ξεχνούν ότι αυτές οι υποδομές έχουν βαθύτερη γεωστρατηγική σημασία, πόσο μάλλον όταν βρισκόμαστε κοντά στα σύνορα, στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων. Αδιαφορούν, στην περίπτωση του λιμανιού, για την αναγκαιότητα ανασυγκρότησης της τοπικής παραγωγής και τον ρόλο που μπορεί να παίξει το λιμάνι. Γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, το γεγονός ότι οι υποδομές των μεταφορών είναι δημόσιο αγαθό και παίζουν καίριο ρόλο στην συνοχή της ίδιας μας της χώρας. Όλα αυτά που λέμε, δεν είναι ιδεολογική τοποθέτηση, είναι κοινή λογική και θα έπρεπε να είναι κτήμα οποιουδήποτε έχει θέση πολιτικής ευθύνης σε αυτήν την έρμη την χώρα. Η οποία έχει καταστραφεί από μυαλά σαν αυτά που κουβαλούν ο Δήμαρχος και ο προστατευόμενός του.

Ο κύριος Πέγκας…

Ακούσαμε, για τελευταία φορά μέσα στο 2015 (κάτι είναι κι αυτό) τον κ. Πέγκα να εκθειάζει τις ενέργειες της αντιδημαρχίας του. Προφανώς, πιστεύοντας ότι η διαδικασία του οργάνου είναι ένα κάποιο είδος καλλιστείων ακτιβισμού δημοσίων σχέσεων. Κάνοντας μια πρόχειρη ανασκόπηση των παρεμβάσεών του, μέσα στο 2015, σκεφτόμαστε πόσο χαρακτηριστική είναι αυτή η πολιτική φιγούρα για την σημερινή εποχή, όπου η ελληνική πολιτική καταρρέει μ’ έναν πάταγο και μ’ έναν λυγμό. Λόγος πολιτικά κενός, πέφτει κάτω και δεν ακούγεται. Γενική αναφορά σε στατιστικές (ποτέ ποιοτική ανάλυσή τους), και ορολογία μιας χίπστερ ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Χαμόγελα και δημόσιες σχέσεις. Αφού την αποικία μεταχειρίζονται άλλοι ποιός ο λόγος να έχουμε πραγματική διπλωματία των πόλεων (με πολιτικό και γεωπολιτικό κριτήριο), τουριστική πολιτική (με στόχο να μετακυλήσει το κέρδος στην ανασυγκρότηση της ενδογενούς παραγωγής), λόγο επί των διεθνών σχέσεων; Τα πάντα είναι σαν να παίζουμε σε διαφημίσεις, λέμε πάντα «ναι» στον πολιτικό μας προϊστάμενο, και προσδοκούμε υπομειδιώντας την στιγμή που ο ανελκυστήρας του κομφορισμού θα μας αναδείξει στα στρατηγικά ύψη της εξουσίας.

«Ελεύθερη Οικονομία»

Για άλλη μια φορά, κάποιος αντιδήμαρχος απάντησε σε αιτιάσεις δημοτικού συμβούλου (της κας Ελεάννας Ιωαννίδου, αυτήν την φορά) σχετικά με την άρνηση του δήμου να προσανατολιστεί προς την εσωτερική αγορά για την εξυπηρέτηση των προμηθειών του, επικαλούμενος «τις αρχές της ελεύθερης οικονομίας». Ένα διπλό, θεωρητικό και πρακτικό λάθος. Κατ’ αρχάς, θεωρητικά, τόσο ο Άνταμ Σμίθ όσο και ο Τζ. Στιούαρτ Μίλλ (δύο από τους τρεις θεμελιωτές του δόγματος περί ‘ελεύθερης οικονομίας’) δεν θα συμφωνούσαν μαζί του. Καθώς και οι δύο ήσαν υπέρ του παρεμβατισμού, για την δημιουργία/στήριξη της εσωτερικής παραγωγής/βιομηχανίας. Το αυτό έπραττε η υπερδύναμη της ελεύθερης οικονομίας κατά τον 19ο αιώνα, Αγγλία, το ίδιο και οι ΗΠΑ σήμερα –για λογαριασμό τους, βεβαίως βεβαίως. Τον ‘ασύδοτο ανταγωνισμό’ τον άφηναν και τον αφήνουν για τους αποικιοκρατούμενους, όπως είμαστε εμείς.

Δεύτερον, σε οποιαδήποτε μορφή οικονομίας και αν πιστεύουμε, αξίζει να συμφωνήσουμε ότι αυτή θα λειτουργεί ορθολογικά. Και το να υπερασπίζει κανείς, έστω και από το μετερίζι του Δήμου, μια πολιτική που διογκώνει τα ελλείμματα της χώρας, και αυξάνει την φυγή ρευστότητας από αυτήν, ισοδυναμεί με έναν αυτοκτονικό ανορθολογισμό.

2015

Μέσα στο 2015 ζήσαμε δύο μεγάλα πολιτικά γεγονότα. Στην εθνική πολιτική, την «ξεφτίλα ΣΥΡΙΖΑ». Τον μαγικό ρεαλισμό του Αλέξη Τσίπρα, που μεταμόρφωσε την ελπίδα σε απελπισία σε μια «πάλη δίχως αρχές» για την εξουσία. Εμείς που εννοούμε αυτά που λέμε, και προερχόμαστε από έναν χώρο που στάθηκε με συνέπεια απέναντι σε κάθε εξουσία της μεταπολίτευσης, ευχόμαστε σε αυτόν και τους χειροκροτητές του να πάνε στον αγύριστο. Καμία ανοχή σε αυτούς που διασύρουν το αντιστασιακό ήθος μιας ολόκληρης κοινωνίας, και ενταφιάζουν μια ολόκληρη χώρα στην υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό.

Δεύτερο, ζήσαμε την διάψευση της «παντοδυναμίας Μπουτάρη». Μια διοίκηση δίχως έρμα και συνοχή απελπιστικά γατζωμένη στο προπέτασμα της ‘επικοινωνίας’. Κατά τα άλλα, ότι πει το (πραγματικό) γκουβέρνο της χώρας και… του πλανήτη.

Δυστυχώς, «ακόμα και αυτήν την άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες»…

Καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλες και σε όλους, με την ευχή να αποτινάξουμε αυτήν το καταθλιπτικό πέπλο της ανημποριάς, «με λογισμό και μ’ όνειρο» που έλεγε και ο Δ. Σολωμός.-

Υ.Γ. Ενώ το τουρκικό κατεστημένο έχει εγκαθιδρύσει μια οιονεί δικτατορία στο εσωτερικό, μακελεύει ανενόχλητο τους Κούρδους, συνεχίζει να τροφοδοτεί υπόγεια τον ISIS, και χρησιμοποιεί το ανθρωπιστικό δράμα των προσφύγων ως εργαλείο πολιτικής για την εξουθένωση της χώρας μας, εκβιάζοντας για «λύση» στο Κυπριακό και σχετικοποίηση της κυριαρχίας στο Αιγαίο και την Θράκη, ο Δήμος διοργανώνει εκθέσεις ζωγραφικής σε συνεργασία με τις τουρκικές προξενικές αρχές. Αυτό που λέμε «τσάι με δολοφόνους»…

Μένουμε Θεσσαλονίκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s