«Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν»;

«O Δήμος είναι οικονομικά εύρωστος», δήλωσε ο δήμαρχος παρουσιάζοντας τον ταμειακό απολογισμό του 2014. Δίχως την αναγκαία πολιτική συζήτηση, για τις κατευθύνσεις και τις στοχεύσεις του δημοτικού έργου, του απαντούμε εμείς, η λογιστική ισοδυναμεί με αριθμομαντεία.

Από την σκοπιά των τραπεζών, και των οργανισμών στους οποίους θα προστρέξει η διοίκηση ώστε να εξασφαλίσει «φτηνά δάνεια» για να στηρίξει έργα-βιτρίνας, και μια να εφαρμόσει μια πολιτική στήριξης του εξαντλημένου πλέον ελληνικού μεταπρατικού παρασιτισμού, η διαπίστωσή του ίσως και να έχει βάση. Από την σκοπιά της πόλης, και των πολιτών, όμως, είναι εύρωστος ο Δήμος               ;

Εμείς λέμε κατηγορηματικά όχι. Στην πραγματικότητα, ο δήμαρχος κάνει ότι δεν βλέπει την βαθιά παρακμή στην οποία έχει βυθιστεί η πόλη αλλά και η χώρα ολόκληρη. Μια κοινωνία που γερνάει ταχύτατα, φτωχαίνει εξίσου γρήγορα, την οποία οι νέοι την εγκαταλείπουν όπου φύγει-φύγει: Ένα γενικευμένο παραγωγικό τέλμα στο οποίο καταναλώνουμε ως επί το πλείστον εισαγόμενα προϊόντα, με συνέπεια σταδιακά να αναπτύσσουμε κι εμείς συνείδηση «τουρίστα» στον ίδιο μας τον τόπο.

Και ταυτόχρονα μια πνευματική και ηθική χρεοκοπία –με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα για την τελευταία, την εικόνα του «κωλοτούμπα» πρωθυπουργού μας, να μιλάει αγγλικά επιπέδου «γκρηκ καμάκι» στον πρώην πλανητάρχη που βομβάρδισε την γειτονική Σερβία.

Στον ταμειακό απολογισμό που μας μοιράστηκε, εξέλειπαν εντελώς τα οικονομικά μεγέθη που θα αποτύπωναν και θα αποδείκνυαν ότι ο Δήμος έχει θέσει ως πρώτη του προτεραιότητα την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης

Κοινωνική και οικονομική πολιτική

Που είναι η ενεργητική κοινωνική πολιτική του δήμου; Έχει οικονομική πολιτική για την πόλη ή οι αντιδήμαρχοι ασχολούνται μόνο με τα οικονομικά της διοίκησης; Το 28%-29% των εξόδων του Δήμου, είναι οι κρατικές μεταβιβάσεις των προνοιακών επιδομάτων, ενώ η ιδία κοινωνική πολιτική κινείται στην ίδια λογική αντιμετώπισης της «ανθρωπιστικής κρίσης», που εν τω μεταξύ ολοένα και διογκώνεται, δίχως να ασχολείται με την καταπολέμηση των αιτίων της: Γιατί δεν παίρνει μια κεντρική πολιτική πρωτοβουλία ο Δήμαρχος για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την φυγή των νέων, την ραγδαία γήρανση της πόλης και της χώρας; Ποτέ δεν τον έχουμε ακούσει να αναφέρεται στους νέο-μετανάστες, στην εργαζόμενη μητέρα, στους άνεργους με έναν τόνο που να κατανοεί την πραγματικότητα και τα προβλήματά τους. Και αν δεν τα κατανοήσει, πως θα καταρτίσει μια πολιτική για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων;

Ο πολιτισμός…

Γιατί σε μια πόλη με ιστορία 2.300 χρόνων, που ο πολιτισμός της είναι το βήμα της προς το διεθνές στερέωμα, οι διεθνείς σχέσεις εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του αντιδημάρχου τουρισμού και όχι της αντιδημαρχίας πολιτισμού; Θα ‘πρεπει να γνωρίζουν στην διοίκηση ότι ο τουρισμός δεν παράγει πολιτισμό, ενώ αντίθετα ο πολιτισμός δημιουργεί ρεύμα έλξης προς την πόλη. Αν βέβαια είχαν κατανοήσει αυτήν την σχέση, οι δαπάνες για τις κεντρικές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου δεν θα αντιστοιχούσαν στο… 0,18% του συνόλου των εξόδων. Και που τα δίνουν; Στην πολυδιαφημισμένη μεταμοντέρνα ασημαντότητα 24ων ωρών του Γιάν Φάμπρ, όπου λέει εμπνέεται από τους «Τραγικούς» (sic!) για να βάλει τους ηθοποιούς σε συμπλέγματα εμετών, σε επιδείξεις τεχνικών πεολειχίας, ή να χορεύουν τον Ζορμπά γυμνοί; Προφανώς η πολιτιστική πολιτική του Δήμου πρέπει να είναι ανοιχτή στις παγκόσμιες πρωτοπορίες της τέχνης –είμαστε οι τελευταίοι που θα αρνηθούμε κάτι τέτοιο. Αλλά από την άλλη, δεν είναι αυτό πρόσχημα για να εισάγεις την τελευταία λέξη του πολιτισμικού μηδενισμού που θεωρεί την πρόκληση για την πρόκληση, τέχνη.

«Διπλωματία» ή μάρκετινγκ των πόλεων;

Και ποια επιτέλους είναι η περίφημη «διπλωματία των πόλεων»; Η Θεσσαλονίκη έχει την δυνατότητα να ανοιχτεί σε όλην την Ανατολική Ευρώπη, να μιλήσει σ’ ένα πολιτισμικό σύνολο άνω των… 200 εκατομμυρίων ανθρώπων με τρόπο σύγχρονο και δημιουργικό: Να γίνει, η Φλωρεντία αυτού του πολιτιστικού χώρου, και ίσως κάτι παραπάνω από αυτήν, καθώς η παράδοσή της επιδέχεται εκσυγχρονισμού και μπορεί να συνεισφέρει σε ένα σύγχρονο πρόταγμα για τον Άνθρωπο.

Αντ’ αυτού, ο Δήμαρχος προκρίνει το… άνοιγμα της πόλης στο κατεστημένο της γειτονικής Τουρκίας: Που είναι επεκτατικό, και καταπιέζει στο εσωτερικό του τους άλλους λαούς αλλά και τις δημοκρατικές δυνάμεις. Και το οποίο ρέπει επικίνδυνα προς τον θρησκευτικό ολοκληρωτισμο, μέσα από την στήριξη των Τζιχαντιστών που παρέχει στην Συρία. Τι λογιών διπλωματία είναι αυτή, που δεν στηρίζει τις δυνάμεις που προωθούν την συνύπαρξη και την ισοτιμία των λαών της ευρύτερης περιοχής, αλλά εκείνες που χρησιμοποιούν τον οικονομικό δυναμισμό του παρόντος, και την κληρονομιά της κατάκτησης του παρελθόντος για να εξασφαλίσουν διαύλους οικονομικής, πολιτισμικής και εν τέλει πολιτικής διείσδυσης; Αν μη τι άλλο, μια διπλωματία που αρνείται ταυτόχρονα να είναι ρεαλιστική, και να θεμελιωθεί στη βάση αρχών για μια ανεξάρτητη χώρα, σε μια γειτονιά της ειρήνης.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος…

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε. Για την ανύπαρκτη δημοτική αποκέντρωση, έτσι όπως καταγράφεται στον εντελώς άνισο τρόπο που διεξάγονται τα δημοτικά έργα –καθώς τα ακριβότερα και τα πιο μεγάλα από αυτά περιορίζονται στην Α΄ Δημοτική Κοινότητα (το κέντρο της πόλης). Ή για την τεράστια απόκλιση που καταγράφηκε στους προϋπολογισμένους πόρους για την ανανέωση του εξοπλισμού, ή την συντήρηση των πεζοδρομίων και την τελική απορρόφησή τους –που δεικνύει ότι ο δημοτικός προϋπολογισμός είναι περισσότερο γενική δήλωση προθέσεων, παρά συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο. Ή για τα Σχολεία, που καταρρέουν από την υποχρηματοδότηση για τις υποδομές και τα λειτουργικά τους –με την διοίκηση να αναπτύσσει μια μάλλον ενοχική επιθετικότητα απέναντι στους συλλόγους γονέων που έρχονται να διαμαρτυρηθούν.

Ήδη μας έχει πιάσει, όμως, πονοκέφαλος και απελπισία. Όπως μας πιάνει και σε κάθε δημοτικό συμβούλιο. Γιατί κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι τόσο με το έργο της διοίκησης, την γενική ανυπαρξία οράματος της ίδιας, αλλά και των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων που προέρχονται από το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας, θυμόμαστε τους στίχους του Γιάννη Αγγελάκα: «Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν»;

Δυστυχώς, σε αυτό το τρένο, βρίσκεται όλη η πόλη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s