Παρατηρητήριο Δημοτικού Συμβουλίου (Συνεδρίαση 11/06/2015)

Μπορεί ο εκπρόσωπός μας να απουσίαζε από το χτεσινό δημοτικό συμβούλιο, λόγω έκτακτης ανάγκης. Κάποιοι όμως το παρακολούθησαν, και κατέγραψαν τα ακόλουθα. Επί της ευκαιρίας, μάλιστα, να πούμε ότι θα θέλαμε να είχαμε την δυνατότητα πολλαπλής εκπροσώπησης στην μία έδρα που μας αντιστοιχεί στο Συμβούλιο. Εξάλλου δεν είμαστε προσωποπαγής παράταξη. Δυστυχώς όμως, απ’ όσο γνωρίζουμε, ο νόμος δεν δίνει τέτοια δυνατότητα… Σχολική Στέγη Όπως τόνισαν και οι εκπρόσωποι της Λαϊκής Συσπείρωσης, κατά την συζήτηση για το 12ο Δημοτικό Σχολείο, το πρόβλημα της σχολικής στέγης θα αρχίσει να γίνεται εκρηκτικό. Στην βάση του, είναι ζήτημα γενικών προτεραιοτήτων της πολιτείας (στην βαθμίδα του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης) αλλά και της κοινωνίας. Διόλου τυχαία, όλα τα δημόσια αγαθά που δεν εμφανίζουν κάποιο κερδοσκοπικό ενδιαφέρον αντιμετωπίζουν μια απίστευτη υποβάθμιση -λόγω της έλλειψης χρηματοδοτήσεων, του γραφειοκρατικού κυκεώνα κ.ο.κ. Ακόμα και σε επίπεδο χρήσης των χώρων μέσα στην πόλη, οι σχολικές υποδομές συρρικνώνονται. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να συγκρίνει κανείς τον συνολικό χώρο που δεσμεύουν πλέον στην Θεσσαλονίκη τα διάφορα καφέ, μπαρ, εστιατόρια με τα τραπεζοκαθίσματά τους, και εκείνον που αντιστοιχεί στην σχολική στέγη. Θα καταλάβουμε, δυστυχώς, ότι ως κοινωνία την έχουμε χεσμένη την Παιδεία. Αντίθετα, όταν έχουμε να κάνουμε με λογιών-λογιών επιχειρηματικές αρπαχτές εκεί τα πάντα πραγματοποιούνται σε ρυθμούς φαστ-τρακ. Είναι αυτή η τραγική ιεράρχηση των προτεραιοτήτων που μας έχει βουλιάξει ως χώρα. Ας μην αναρωτιόμαστε, λοιπόν, γιατί σύμφωνα με τις στατιστικές εκτιμήσεις το 2050 θα είμαστε 5 εκατομμύρια, και το 30% περίπου του πληθυσμού θα είναι άνω των 60 χρονών. Μια κοινωνία που έχει αναδείξει την αρπαχτή και το «ζήσε και άφησε τους άλλους να πεθάνουν» σε πρωινή προσευχή, είναι καταδικασμένη να πεθάνει η ίδια. Όσο αφορά στο 12ο Δημοτικό, ταυτιζόμαστε με την θέση των γονέων. Το σχολείο εκεί επαρκεί, αρκεί να γίνουν οι κατάλληλες εργασίες συντήρησης. Συμφωνούμε, και για έναν άλλο λόγο. Δεν θέλουμε το οικόπεδο του σχολείου, από δημόσιο να καταντήσει κι αυτό ‘φιλετάκι’ στα σαγόνια των καρχαριών που κυκλοφορούν στην στεριά και έχουν κατασπαράξει πολύ περισσότερο την κοινωνία μας απ’ ό,τι τα αδίκως διασυρόμενα από το Χόλυγουντ, σεβάσμια σελαχίμορφα πλάσματα του βυθού. Αμερικάνικες Χορηγίες Αναρωτήθηκε ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Παναγιώτης Αβραμόπουλος: Τι σκοπό άραγε να έχει η αμερικάνικη πολιτική και να επιχορηγεί διοργανώσεις όπως αυτής της ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας; Εμείς απαντάμε ως εξής σε αυτό το ερώτημα: Το αμερικανικό κατεστημένο, υιοθέτησε δύο στρατηγικές για να αντιμετωπίσουν το μαζικό κίνημα αμφισβήτησης που ξέσπασε στην κοινωνία τους κατά την δεκαετία του 1960. Πρώτον, εκείνη της ενσωμάτωσης. Κλασικό παράδειγμα, ο εκφυλισμός της σεξουαλικής επανάστασης σε πορνογραφία. Δεύτερον, ενθάρρυναν με κάθε μέσο τον κατακερματισμό της αμερικάνικης πολιτικής κοινωνίας. Μέσα από μια ειδική εκπαιδευτική και πολιτιστική στρατηγική στήριξαν εκείνες τις τάσεις μέσα στην κοινωνία που έβλεπαν την διαφορετικότητα ως απόλυτο «ατομικό δικαίωμα» που οδηγεί στον απομονωτισμό και τον αποκλεισμό του άλλου.  Το αποτέλεσμα ήταν, όπως κατήγγειλε και στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η αμερικάνικη νέα αριστερά ότι η «Αμερική Κομματιάστηκε»! Έσπασε δηλαδή σε επι μέρους ‘φυλές’ που συγκροτούνταν στην βάση των ατομικών επιλογών των ανθρώπων –o Κορνήλιος Καστοριάδης θα καταγγείλει ότι ζούμε στην κοινωνία των χόμπι και των ζόμπι– γεγονός που υπονόμευσε καίρια το ‘σύνολο των κοινών συμφωνηθέντων υπονοουμένων’ που έλεγε ο Σεφέρης. Έτσι, σήμερα μπορεί να δει κανείς σε μια αμερικάνικη μητρόπολη να γιορτάζουν σ’ ένα δρόμο το γκέι πράιντ, και στον δίπλα άτομα που αυτοπροσδιορίζονται ως «άνδρες σωβινιστές» (male chauvinists) να διοργανώνουν ‘ημέρα μπριζόλας και πεολειχίας’: Ο δημόσιος χώρος και η πολιτική έχει καταντήσει έρμαιο των ασυναρτησιών, ενώ οι πιο ακραίες φωνές δικαιολογούν τα πάντα στ’ όνομα της ‘αυτοπραγμάτωσης’ και του ‘ατομικού δικαιώματος’ (μέχρι και την… παιδοφιλία, ή τις κτηνοβασίες όπως συμβαίνει στην Γερμανία). Βεβαίως, πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται η προώθηση μιας πολύ συγκεκριμένης αντίληψης για τον άνθρωπο -ως πανσεξουαλικό καταναλωτικό ζώο. Οι Αμερικάνοι, λοιπόν, χρηματοδοτούν τέτοιου τύπου διοργανώσεις γιατί προωθούν αυτόν ακριβώς τον τύπο της κοινωνίας που αρμόζει στο οικονομικό τους μοντέλο. Όσο για τον αμερικάνικό στρατό, που είπε ο Δήμαρχος, το γεγονός ότι πλέον αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί παρά μια ακραία έκφραση του πρακτικού αγγλοσαξωνικού νού: Δεν μας ενδιαφέρει τι κάνεις στην προσωπική σου ζωή, αρκεί να σκοτώνεις καλά. Το πρόγραμμα Include Πιστεύουμε ότι η διοίκηση αντιμετωπίζει το θέμα κάπως ‘συνδικαλιστικά’. Η μετεγκατάσταση μιας δομής εκπαίδευσης ΑΜΕΑ, είναι πολύ δύσκολο πράγμα, ακριβώς γιατί η προσαρμογή αυτών των ανθρώπων στο εκπαιδευτικό περιβάλλον είναι το Α και το Ω της ειδικής τους αγωγή. Μια αιφνίδια αλλαγή, μπορεί να χαλάσει δουλειά δύο και τριών χρόνων. Αυτά τα ζητήματα έχουν την δική τους, εσωτερική λογική που καλό θα ήταν να την σεβόμαστε. Ο Δήμαρχος είπε ότι οι τωρινές εγκαταστάσεις του προγράμματος είναι ‘αχούρι’ και ότι σχεδιάζουν να τους εγκαταστήσουν σε πολύ καλύτερες. Ωστόσο, το αν αυτά τα παιδιά έχουν προσαρμοστεί ή όχι στο παρόν περιβάλλον αποτελεί βασικότερο κριτήριο. Δεν αμφιβάλλουμε για τις προθέσεις της διοίκησης. Αμφιβάλλουμε για το αν έχει αντιληφθεί επαρκώς αυτήν την πραγματικότητα και νομίζουμε ότι αντιμετωπίζει το ζήτημα περισσότερο διαδικαστικά απ’ ό,τι θα έπρεπε. Κάδρα, Ιστορία, Πολιτική Πολλή συζήτηση, και μάλιστα σε περασμένη ώρα, σχετικά με τα πορτραίτα των δημάρχων της Θεσσαλονίκης. Εν τέλει το ζήτημα αποσύρθηκε με παρέμβαση δημάρχου, ενώ υπήρχαν και πολλά μέλη της πλειψοψηφίας που εξέφρασαν επιφυλάξεις. Αν ήμασταν παρόντες, θα λέγαμε δύο πράγματα. Κατ’ αρχάς, δεν έχουμε ‘μοναρχία’ για να στολίζουμε το δημαρχείο με τα πορτραίτα των δημάρχων. Νομίζουμε μάλιστα ότι αυτά αναρτήθηκαν κατά τις προηγούμενες διοικήσεις, όπου το δήμο κυβερνούσε μιαν αντίληψη ακραία προσωποπαγής. Μια σχετική ιστορική λίστα των διατελέσαντων δημάρχων θα αρκούσε. Κατά τα άλλα συμφωνούμε με τον Νίκο Φωτίου. Η αναθεώρηση της ιστορίας είναι μπαμπέσικο πράγμα, και όταν γίνεται με πολιτικά κριτήρια μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ. Πιστεύουμε ότι ο κόσμος πρέπει να ξέρει ότι ο τάδε δήμαρχος συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, ο δείνα με την επταετία, κι ένας άλλος κατέληξε στα Διαβατά λόγω υπεξαίρεσης. Αν ‘σβήσουμε’ όλες τις σκοτεινές πλευρές της τοπικής μας ιστορίας, άραγε τι θα θυμούνται και τι όχι από αυτήν οι νέοι άνθρωποι σε τριάντα ή σαράντα χρόνια; Μάλλον τίποτα. Και τότε, ο Ματθαιόπουλος του μέλλοντος, θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι στην Θεσσαλονίκη δεν υπήρχαν στρατεύματα κατοχής αλλά ένοπλοι γερμανόφωνοι τουρίστες ή τάγματα αστικού εξευγενισμού, και ότι οι συνεργάτες τους ήταν απλώς η ‘ελληνόφωνη επιτροπή υποδοχής’. Γι’ αυτό, όταν συζητούμε για την ιστορία (και τις πολιτικές της χρήσεις) θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα το απόφθεγμα του Μίλαν Κούντερα: «Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s